Met je broek op de enkels in het land van Queen Elizabeth

„Can you show me your ID?” was de vraag van de kleine Aziatische vrouw bij de Tesco om de hoek. Na twee weken zijn we hierover allebei niet eens meer verbaasd. Vooruit, als we bij de kassa aankomen met 18 flesjes Beck's, kunnen we het nog enigszins begrijpen. We hebben tenslotte nog lekker jonge lichamen en we zien er goed uit voor onze leeftijd, maar jonger dan 18? Kom op, een beetje respect voor de nieuwe generatie!

Maar dit keer was anders. Heel anders. Meer dan twee banaantjes, een bakje kippenvleugels en een pak maïs hadden we niet. Wij dachten juist dat we eindelijk eens gezond bezig waren. Maar nee, de beste vrouw wees naar een tijdschrift wat we ook nog wilden afrekenen. Nu is de FHM (For Him Magazine) toch echt geen erotisch getint blad. Als je op straat loopt, de krant open slaat of je laptop aanzet, zie je binnen twee minuten meer tepels dan in het hele blad. Lekker belangrijk. Het gaat juist over de interesses van de man. Dus hebben de makers de pagina's gevuld met auto's, films, gadgets en ja inderdaad, een enkele vrouw. Maar daarvoor branden wij geen geurkaarsen en laten wij de broek niet zomaar op de enkels zakken om eens een lekker momentje voor jezelf te hebben...

Welkom in Engeland. Het land waar iedereen spreekt alsof ze net een hapje zeer exclusieve kaviaar op hun tong hebben liggen. Het land van de High Tea. Het land waar ze links rijden en waar Queen Elizabeth de meest populaire celebrity is. Maar ook het land waar alle mannen en vrouwen zich na het werk helemaal lam zuipen aan pints vol Lager Beer en pullen vol Guinness. Dikwijls hebben we de afgelopen week mannen en vrouwen struikelend, lallend en schreeuwend richting huis zien kruipen. Kijk je vervolgens op je horloge, is het tien uur 's avonds...

Maar oh wat is het een probleem als je een kratje bier of een magazine wil kopen. Nee, op dat moment staat de tijd even stil. Je ziet de pupillen van de caissière groter worden. De oogkassen hebben het zwaar om de druk van de groeiende oogbollen te verdragen. In slow motion gaat haar blik richting het gescande voorwerp. En weer terug. Haar pupillen doorboren de ruimte en haar blik voelt als een ijskoude washand op je gezicht in de vroege ochtend.

Nee, de volgende keer weiger ik om m'n ID te laten zien. Uit principe. Ze belt m'n moeder maar...