Ik geloof dat we nog nooit zoveel gelopen hebben als de afgelopen week. Nog steeds verwennen we onze nieuwsgierige ogen met al die mooie indrukken hier in de grote stad. Van de overvolle winkelstraat Regent Street tot het bloedhete gangenstelsel in de Underground. Nog steeds liggen we 's avonds uitgeteld in bed (inmiddels gelukkig wel apart haha) en kunnen we maar niet geloven dat we hier de komende 3,5 maand gaan doorbrengen.
Maandagavond zijn we verhuisd van de studio beneden naar een grotere studio op de 4e etage. En jawel, we kunnen nu ook zelf koken! Want van al dat fast food word je wel een beetje misselijk. Wellicht komt dat omdat onze ogen groter zijn dan onze magen; 16 kipstukken in een bucket met 6x fries bij de KFC is dan ook wat overdreven voor 2 personen. Toen we thuis kwamen, begrepen we ineens de verwarde blik van de jongeman achter de balie...
In ieder geval, we mogen niet klagen over de studio! De kebab-tent-verlichting hebben we ingeruild voor een lekker sfeerlichtje en de koelkast voor eehm een vriezer. Althans, zo leek het. De koelkastdeur stond zo'n beetje bol van de dikke laag ijs, dus eerst ontdooien. Eigen Huis in Puin tip van de week: pak er een fohn bij, dat werkt stukken sneller! Dat we geen handige jongens zijn, blijkt uit het feit dat de volgende dag al ons eten bevroren was. &^$# Hoedan!?
Willen we ook nog snel even naar IKEA. Werd iets langer, omdat we alleen een Oyster Card voor Zone 1&2 hebben en we geen idee hadden hoe we naar zone 3 moesten reizen met een geldige kaart. Dus wij er eerder uit, denkende 'dat stukje op de kaart kan nooit ver zijn'. Anderhalf uur(!) later zagen we de felblauwe en gele kleur van het Zweedse concern eindelijk opduiken aan de horizon. Die Zweedse gehaktballen naar binnen gewerkt en naar de kassa met de Svabba, Hake en de Alvine Ljuv. Whatever.
Dat het brandalarm werkt, werd duidelijk toen we thuiskwamen. We blijven natuurlijk gemotiveerde reclamejongens en in plaats van naar buiten te rennen, rennen we de trap op om onze portfolio's van de ondergang te redden. Met gevaar voor eigen leven hollen we de trap weer af waar we een 150cm korte Koreaan tegenkomen die heel rustig op wat knopjes van de alarminstallatie drukt. Blijkt de brandweer net weg te zijn: storing in het systeem ofzo...lekker dan.
Nouja ach, we leven nog...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten